Chua Duc at Gieng Tien: dahan-dahang pagbisita sa kanluran

Alamin bago magsimula kung saan ang hagdan, mas matarik na bahagi at puwedeng balikan. Huwag umasa sa eksaktong bilang ng baitang sa patalastas. Ang pinapayagang mas mababang lugar ay makatuwirang huling hinto para sa kulang sa lakas. Kung hahati ang grupo, linawin ang tagpuan upang hindi mapilitang sumunod pataas ang gustong magpahinga.

Magdala ng tubig, matatag na sapatos at huminto nang hindi nakaharang. Piliin ang mas malamig na oras kung maaari at paikliin kapag mainit o umuulan. Maaaring mas mahirap ang pagbalik dahil sa basang hagdan at pagod. Iwasan ang walang tandang landas sa palibot ng bunganga; sapat na ang tanaw mula sa pinapayagang matatag na puwesto nang hindi hinahabol ang bawat anggulo.

Hinaan ang boses at sundin ang tanda o tagapangalaga tungkol sa damit, sapatos at larawan. Magbigay ng lugar sa nananalangin at magpaalam sa malapitang larawan ng tao o gawaing panrelihiyon. Huwag magpose sa estatwa, maglipat ng alay o gawing upuan ang dambana. Magpahinga sa angkop na lugar para sa bisita, hindi sa bahaging ginagamit sa panalangin.

Kasama sa kanlurang pangkat ang To Vo at nagbibigay ng tanawing-dagat mula sa lupa. Isama sa oras ang tunay na dugtong, pahingang may tubig at pag-uwi; hindi laging madaling lakarin ang magkalapit sa mapa. Kung liwanag ng hapon ang habol, ayusin ang sasakyan at magtira ng araw para sa hindi pantay na daan. Ang paglaktaw sa pinakamataas na bahagi ay maaaring mag-iwan ng lakas para masayang tumingin sa dagat.