Ong Nui Pagoda: pumili ng lakad na kaya mo

Huminto sa lapit at unawain ang dalisdis at rutang itinuro sa araw na iyon. Iba ang kapaligirang bundok sa templong nasa kalye. Hindi kailangan ang sukat o rekord upang maramdaman ang laki ng Buddha. May halaga na ang pagtingin mula sa komportable at pinapayagang lugar, lalo na para sa kasamang maikling lakad ang nais.

Mahabang hagdan ang daan patungo sa malaking rebulto. Itanong ang kasalukuyang ruta, pahingahan at lakas na kailangan. Magkasundo sa tagpuan kung magkakaiba ang distansiya ng grupo. Umakyat sa sariling bilis at magtira para sa pagbaba. Sa paghinto, balikan ang ugnayan ng bundok, gusali at tanawin. Hindi sukatan ng tagumpay ang makarating sa itaas; puwedeng bumalik nang maaga.

Magsuot nang magalang, magsalita nang mahina at sundin ang tuntunin sa sapatos, litrato at pagpasok. Masdan ang bubong at imahen nang hindi lumalapit sa nagdarasal para lamang sa kamera. Ang kuwento ni Ông Núi ay alaala ng lokal na relihiyon; sabihin bilang tradisyon, hindi bilang pangyayaring hiwalay na napatunayan.

Ayusin ang balik sa Quy Nhon at pahinga, hindi sunod-sunod na baybaying hinto matapos ang akyat. Magdala ng tubig at sapatos na kapit; mas mahirap ang hagdan kapag mainit o basa. Kung kailangang umiwas sa hagdan, magtanong muna dahil hindi kinukumpirma rito ang daang walang baitang. Sa mahinahong pagkain pagkatapos, makapagpapahinga ang umakyat at nanatili sa ibaba.