Labas ng lumang Hoi An: gulayan, luwad o pagawaan ng kahoy?

Inilalarawan ng pambansang turismo ang gulay, herbs at gawain sa taniman. Piliin para makita ang paggawa sa likod ng sangkap, hindi lang berdeng litrato. Iba ang pagtingin sa pagsali sa pagsasaka o pagluluto: pagkasunduan muna ang aktibidad, gabay at papasukang lugar. Hindi sertipikasyon ng bawat lote o iisang paraan ng pagtatanim ang pangalan ng baryo. Maaaring kaalaman sa isang herb at gamit nito ang maiuwi, hindi biniling bagay.

Piliin para makita ang paghubog at kung paano nagiging gamit ang luwad. May paglalarawan ang lokal na heritage source ng tradisyon, demonstrasyon at pakikilahok, hindi pare-parehong araw-araw na programa. Kung gagawa, itanong kung napaputok na sa hurno, ano ang hihintayin at paano kukunin. Hindi matibay na palayok na pangmaleta ang basang luwad. Para sa souvenir, pumili ng tapos at itanong ang pinagmulan kaysa umasa na agad maiuuwi ang sariling gawa.

Binabanggit ng heritage sources ang konstruksiyon, muwebles, pandekorasyong likha at paggawa ng bangka. Ikonekta ang kahoy na nakita sa lumang bayan sa paggawa nito. Itanong ang kasalukuyang trabaho ng isang pagawaan; hindi lahat ay nagpapakita ng apat na larangan. Hindi pahintulot humawak ng kasangkapan ang panonood. Kailangan ng hangganan sa pribadong order, makina at matatalim na kagamitan. Sa pagbili, tiyakin ang laki, materyal at transportasyon; iba ang malaking kahoy sa maliit na palayok.

Para sa sangkap, Tra Que; para sa luwad na nagiging bagay, Thanh Ha; para sa istrukturang kahoy at manggagawa, Kim Bong. Saka tiyakin kung manonood, gagawa o bibili, ano ang kasama at kailan kukunin ang produkto. Hindi booking ng klase ang larawan ng paggawa. Suriin nang hiwalay ang kasalukuyang access, presyo at oras; hindi ito kumpirmadong ruta ng bangka o takdang ikot sa tatlong baryo. Kasama ang bata, itakda ang saklaw bago pumasok sa taniman, hurno o makina.