រូង Mo Luong៖ តាមរឿងទឹកក្រោមជ្រលង Mai Chau

ទិន្នន័យទេសចរណ៍ជាតិកត់ឈ្មោះ Bo Luong ដែលប្រជាជនថៃសប្រើ និងពន្យល់ថាជាប្រភពទឹកធំ។ វាភ្ជាប់ទឹកក្រោមដីជាមួយបឹង Mo Luong ខាងមុខភ្នំ។ រូងនេះមិនមែនការតាំងបង្ហាញថ្មស្អាតដាច់ដោយឡែកទេ ប៉ុន្តែជាផ្នែកនៃទំនាក់ទំនងរវាងជ្រលងនិងទឹក។ នៅខាងក្រៅមើលរបៀបដែលជើងភ្នំ បឹង និងដីមានផ្ទះភ្ជាប់គ្នា។ មិនចាំបាច់ហៅធំបំផុតឬស្អាតបំផុតទើបគួរទៅ ហើយទឹកក្រោមដីមិនមានន័យថាមានកន្លែងហែលសម្រាប់ភ្ញៀវទេ។

ប្រភពដដែលរៀបរាប់រឿងថៃសអំពីពងក្លាយជាពស់ ទឹកមកជួយកសិកម្ម ហើយពស់ក្លាយជានាគ។ នេះជាការពន្យល់វប្បធម៌អំពីទឹកនិងការដឹងគុណ មិនមែនរបាយការណ៍វិទ្យាសាស្ត្រពីការបង្កើតថ្មកំបោរទេ។ ពេលអ្នកនាំមូលដ្ឋានប្រាប់ សួរព័ត៌មានក្នុងរបៀបនិទានរបស់គេ ជំនួសការទាមទារចម្លើយតែមួយ។ ឈ្មោះ Hang Bo Doi ក៏មានក្នុងឯកសារ ពាក់ព័ន្ធការប្រើរូងកាលសង្គ្រាម។ ស្រទាប់នៃការចងចាំទាំងនេះធ្វើឱ្យ Mo Luong មានអត្តសញ្ញាណផ្ទាល់។

ការពិពណ៌នាបេតិកភណ្ឌមានបន្ទប់ច្រើន ទម្រង់ថ្ម និងការប្រែប្រួលកម្ពស់។ ទំហំចាស់ឬការនិយាយពីជណ្ដើរមិនបញ្ជាក់ផ្លូវដែលថែសម្រាប់ភ្ញៀវបច្ចុប្បន្នទេ។ សួរម្ចាស់ផ្ទះឬអ្នកទាក់ទងថាប្រើច្រកណា ត្រូវការអ្នកនាំឬទេ បើកដល់ណា និងមានកាំឬផ្លូវចង្អៀតអ្វីខ្លះ។ ការសួរនេះមានតម្លៃជាងជ្រើសចម្ងាយមួយពីអត្ថបទខុសគ្នា។ ទោះច្រកនៅជិតទីប្រជុំជន ក៏កុំសន្មតថាខាងក្នុងរាបទាំងអស់។ អាចស្នើផ្លូវខ្លីដែលសមក្រុម។

Mo Luong អាចបន្ថែមជម្រៅធម្មជាតិនិងវប្បធម៌ដល់ការស្នាក់ដែលផ្តោតលើដើរភូមិ។ ដាក់បឹងនិងក្រុងជុំវិញក្នុងផែនទីដូចគ្នា មិនមែនចាត់ជាបេសកកម្មព្រៃឆ្ងាយទេ។ បញ្ជាក់ថ្លៃនិងរបៀបចូលថ្ងៃនេះ យកភ្លើងតាមដំបូន្មាន ហើយទៅតាមផ្លូវដែលបើក។ មើលកំណកថ្មដោយមិនប៉ះឬយក។ ចេញមកអាចភ្ជាប់រឿងទឹកនឹងស្រែ ឬសួរឈ្មោះទីកន្លែងពេលញ៉ាំបាយជាមួយម្ចាស់។ មិនចាំបាច់បញ្ចូលរូង Chieu ក្នុងពេលតែមួយទេ៖ យល់រូងមួយល្អនិងដើរភូមិទំនេរអាចមានន័យជាង។